Stanisław. I. Witkiewicz „Oni” – „Ils”,scenografia TV – scénographie pour la télévision

3. transformacja dekoracjiDramat o kręgu toczącego się życia, śmierci i urodzenia, nierozerwalnie powiązanych ze sobą i będących w gruncie rzeczy jednością; o przemijaniu i zmianie. Dramat – nie po prostu gra, roszada z rzeczywistości. Oni, dwie różne rzeczywistości, jedna odchodząca druga przychodząca – po zdemaskowaniu w istocie takie same. Wielkie idee przestają być wielkimi, gdy się okazuje, że powstały w wyniku osobistych rozgrywek, a to, co było snem o wielkości okazuje się jedynie dramatem ludzkich słabości. Nie ma idei sensu stricto, u ich podstaw stoi zawsze wewnętrzny konflikt człowieka z otoczeniem, z samym sobą. Obok czyste uczucie czy wyuzdane namiętności, obok czy na początku, w widzeniu autora to seks jest siłą powodującą, że świat się kręci a my wraz z nim wirujemy w szalonym, wyznaczonym przez popędy biologiczne pędzie. Próbujemy wyrwać się z kręgu, szukać wyższych wartości, nazywać to innym imieniem, lecz zawsze wracamy do początku gdy fizyczność ciała jest bliższa, i w niej znajdujemy zaspokojenie niespełnionych snów o wielkości. Jakąś niewidzialną nicią powiązani jesteśmy jak w Teatrze Lalek, ruch jednej postaci powoduje natychmiastową reakcję drugiej. Kto wcześniej pozna prawidła gry ten stanie się mistrzem, nieudolny gracz odpadnie już po pierwszej partii. I tak wszyscy gramy już od chwili poczęcia w grę, dla każdego nosi ona inne imię, lecz, u podstaw ma tę samą zasadę, gra w nią cały biologiczny świat i niech nikt nie próbuje tłumaczyć, że człowiek nie, on tylko to może robić świadomie, bo robić musi. W imię głównej wygranej okalecza, zabija i jest usprawiedliwiony, bo w tej rozgrywce nie ma kompromisów, gdy wygraną i przebraną jest zawsze tylko śmierć.

SPOSOB REALIZACJI

Całość realizowana w studio telewizyjnym. Dekoracja mobilna zbudowana z lekkich aluminiowych, powtarzalnych elementów, połączonych z przesuwnymi kurtynami transparentnymi, montowanych w systemie słupowo/szynowo/ wieszakowym, na rzucie wycinka koła, zestawianych w różnych konfiguracjach przestrzennych. Takie rozwiązanie daje możliwość alternatywnych kreacji przestrzennych, otwartych i zamkniętych, zbieżnych korytarzy, komunikacyjnych obwodów zamkniętych, form przenikających się w systemie osi i kręgów. Dodatkowo pozwala uzyskać, poprzez zmienne walorowo oświetlenie, klimat labiryntu, na podobieństwo wędrówki poprzez wnętrze biologicznych organów. Dekoracja zbudowana na zasadzie cyklicznego labiryntu opartego na schemacie koncentrycznego układu zbiegającego się ku środkowi – pomieszczeniu Bałandaszka. Układ wysokościowo łagodnie zbiega się coraz niżej ku centralnemu pomieszczeniu. Pośrodku labiryntu żyje Bałandaszek, wokół niego krążą Oni.
1.Rzeczywistość Bałandaszka to owalne miękkie w formie pomieszczenie ciepłe w kolorycie, ściany pokryte malowidłami o tematyce geomorficznej, z przewagą barw czerwono – pomarańczowych, wypełnione miękkimi pufami, ukształtowanymi w formie wielkiego morficznego łoża. Panuje tu miły półmrok, lekko rozświetlony punktowymi światłami.
2. Oni, rzeczywistość otaczająca, to nagie ściany bez połysku, matowe korytarze zakrzywiające się pod ostrym kątem, rozjaśnione zimnym, oślepiającym światłem. Wraz z przejmowaniem dominacji przez Onych, następuje zmiana wnętrz, korytarze mobilnie ulęgają transformacji, przemieniają się w duże, rozmyte w przestrzeni wnętrza.
Całość nastroju proteguje gra kontrastowych w kolorze dekoracji wspomaganych przez efekty świetlne, Oni – to barwy zimne, świat Bałandaszka to barwy ciepłe i stonowane. W miarę rozwoju akcji dramatu, przejmowania dominacji nad rzeczywistością przez „Onych”, następuje przenikanie widma światła, barwy ciepłe pokryte światłem zimnym tracą swój walor aż do zupełnego wykluczenia.