projekt scenografii do wystawy „ Żeby nie zatracić korzeni”

 Zaprojektowanie oprawy plastycznej do wystawy twórcy ludowego wymaga szczególnego podejścia. W pierwszej kolejności trzeba poznać uwarunkowania regionalne, charakterystyczne dla okolic z których pochodzi artysta. Poszukać klucza do stworzenia przestrzeni, klimatu wnętrza, które by współgrało, było rodzime z dziełami twórcy. Piękno prac artystów regionalnych, często w prostym, pozornie naiwnym przedstawieniu widzenia świata, w naturalnym odwzorowaniu kształtów natury, codziennego życia niesie bogaty przekaz mądrości ludowej.  Dla potrzeb ekspozycji obrazów malowanych na szkle przez artystkę ludową została wykonana scenografia w klimatach izby góralskiej. Przestrzeń została zaaranżowana zabytkowymi, regionalnymi meblami, a obrazy zostały zawieszone na kolorowych dywanikach ludowych. Ponieważ artystka wykonuje też hafty, zostały one wyeksponowane łącznie z innymi elementami regionalnymi strojów podhalańskich. Zamysłem takiego rozwiązania scenografii ekspozycji było wprowadzenie odbiorcy w klimat świata rodzimego twórcy, stąd na wystawie oryginalny warsztat tkacki, który kiedyś był w każdym domu góralskim, malowana skrzynia ludowa, w której przechowywane były ubrania „paradne” i przedmioty codziennego użytku.

Tak  zaprojektowana plastyka wystawy, zbudowała kameralny klimat dla spotkania ze światem Aniołów, zadumanych Madonn  góralskiej artystki,  klimat dla zadumy nad  prostota piękna zrodzoną w obliczu tatrzańskich wierchów.